Fan fan: V.V. Wardy
Nadat we als dorpen vorig jaar het vijftigjarig jubileum van de tennisvereniging hebben mogen vieren, is het dit jaar de beurt aan Voetbal Vereniging Wardy, welke in 2025 haar tachtigjarig jubileum viert en daarvoor groots uitpakt. In de eerste maanden van dit jaar heeft de club al velerlei activiteiten georganiseerd. Onlangs is bij alle dorpelingen de JUBILEUM WARDIAAN in de bus gevallen. Daarin hebben jullie al veel over het reilen en zeilen van V.V. Wardy in de afgelopen jaren kunnen lezen. Is er nog plek voor nieuws op Ferwert Online vroeg ik mij af en zocht contact met het bestuur. “Wil je dat echt doen" was de eerste reactie? “Natuurlijk” zei ik en zo ging het balletje aan het rollen.
Vraag je huidige (bestuurs-)leden naar degene die het meest betekenisvol voor de club is geweest door de jaren heen, dan valt de naam van Minne Bouma regelmatig.
Wie is Minne Bouma?
Minne Bouma
Tegenwoordig vermaakt Minne (1955) zich met het spelen van Walking Football bij Be Quick in Dokkum. Dit 55+ spelletje past gezien zijn leeftijd nu beter bij hem. “Vanaf mijn tiende was ik al lid van V.V. Wardy. In die tijd werd er na schooltijd veel gevoetbald. Zo organiseerden we als jonge spelers zelf heuse voetbaltoernooien, tussen teams van de Openbare-, de Hervormde- en de Gereformeerde school en een team van Hegebeintum. Daar werd de basis gelegd voor mijn verdere voetbalcarrière”.
Toen Minne 16-17 jaar was speelde hij in de A-junioren. Door dit team beleefde V.V. Wardy haar hoogtijdagen. Voor zo’n kleine vereniging was het heel bijzonder dat een A-juniorenteam in de top van het Friese voetbal speelde en zelfs kampioen werd in de Hoofdklasse, met teams als Harkemase Boys en Blauw-Wit ‘34. “Wij hadden een heel goed A-juniorenteam”, zo haalt Minne herinneringen op. “Naast het behalen van het kampioenschap speelden wij twee keer achtereen de bekerfinale. De eerste verloren wij tegen Harkema Opeinde, de tweede ging verloren na penalty’s tegen TFS uit Drachtster Compagnie. Deze laatste hadden wij moeten winnen. Het toenmalige bestuur zag het bijzondere van deze prestaties en beloonde ons met een busreis naar een Europacup wedstrijd van Ajax tegen Real Madrid”.
Dat Minne een uitstekende spits was, bleef niet onopgemerkt. Zo kwam het dat hij op zekere dag werd gebeld door voetbalvereniging De Leeuwarder Zwaluwen of hij niet voor hun wilde spelen. Minne besloot om eerst nog een jaar te spelen in het eerste elftal van V.V. Wardy. Toen hij na een jaar opnieuw werd benaderd ging hij overstag en maakte hij op 19 jarige leeftijd de overstap naar de Leeuwarder club. In het eerste seizoen dat hij voor Zwaluwen uitkwam, lepelde hij meteen 40 ballen in het net. Minne had een mooie voetbalcarrière in het vooruitzicht. Er werd hem door SC Cambuur een contract aangeboden en ook was er interesse van SC Heerenveen en FC Groningen. Maar omdat men in die tijd niet gewoon was op zondag te voetballen, was uiteindelijk het Nederlands amateurelftal het hoogst haalbaar. Toen hij een uitnodiging hiervoor in huis had, bleek dat hij inmiddels dermate rugklachten had ontwikkeld dat hij tweeëneenhalf jaar nadat zijn avontuur bij Zwaluwen was begonnen noodgedwongen moest stoppen met voetbal op hoog niveau.
Minne ging niet bij de pakken neerzitten en keerde terug naar V.V. Wardy. Hij trainde al een jeugdteam tijdens zijn periode bij Zwaluwen, nadat een groepje jeugdspelers hem had gevraagd om hen te trainen. Na zijn terugkeer werd hij op zijn 25e hoofdtrainer van V.V. Wardy. Met een kampioenschap moest hij vanwege zijn rugklachten ook daarmee stoppen. Na enkele jaren speelde hij nog wel in het zaalteam. “Ook dit was een heel goed team, dat enkele jaren achtereen kampioen werd en eveneens de bekerfinale haalde. Met dit team is ook een oefenwedstrijd gespeeld tegen het Nederlands zaalvoetbalteam dat in voorbereiding was op het WK. Gastspeler bij V.V. Wardy was de bekende Ajax-speler Gerrie Mühren”.
Na ongeveer acht jaar - Minne was inmiddels 30 jaar - deed een bepaald medicijn zijn werk en verdwenen de rugklachten. Minne stelde zich weer beschikbaar voor het eerste elftal tot zijn 40e. In 1995 werd Minne, bij het afscheid als speler van het eerste elftal, met V.V. Wardy Kampioen van de derde klasse.
Na al met al ruim 20 jaar meerdere jeugdteams te hebben getraind en betrokken te zijn bij allerlei initiatieven, zoals het organiseren van voetbalclinics om de Ferwerter jeugd aan het voetballen te krijgen, werd hij in 1998 voor de tweede keer hoofdtrainer van V.V. Wardy. Na tweeëneenhalf seizoen kwam er een einde aan die periode. Zoals het wel vaker in voetballand aan de orde is, is er op een gegeven moment enige wrijving ontstaan tussen sommige spelers en trainer. “In het jargon noemt men dit ook wel ‘de vijfde colonne’. Daardoor kwam er een einde aan mijn trainerschap bij V.V. Wardy. Dit is een moeilijke periode geweest. Ik voelde mij een vreemdeling in de eigen kantine”. Zelfs heden ten dage heeft hij nog last van deze situatie. Dankzij toenmalig elftalleider Gerrit Braaksma is Minne tot zijn 60e met plezier actief geweest bij het 35+ -team en het 3e elftal van V.V. Wardy.
“Ben je voor Cambuur of Heerenveen?” vraag ik aan Minne. “Nou” is de reactie “dat ligt niet zo eenvoudig. Ik voel wel sympathie voor Cambuur omdat wij daar ooit met een groep jeugdspelers in de wedstrijdpauze van Cambuur penalty’s mochten nemen en men heeft mij eerder natuurlijk ook een contract aangeboden om daar te spelen. Aan de andere kant heb ik veel met Heerenveen. Dit komt mede omdat mijn moeder voor haar 79e verjaardag een privé rondleiding van een bestuurslid heeft gekregen in het nieuwe Abe Lenstra-stadion. Tijdens die rondleiding ontmoette ze ook Foppe de Haan. Omdat ik eerder een beleidsplan voor de jeugdafdeling van V.V. Wardy had geschreven en deze ook naar Foppe de Haan was toegestuurd, vertelde Foppe de Haan dat hij dit beleidsplan heeft gebruikt voor de CIOS-opleiding. Ik heb hem daarna nog enkele keren in verschillende situaties ontmoet en uiteindelijk is door hem Walking Football bij Be Quick van start gegaan”.
Aan het einde van ons gesprek overhandigt Minne me twee zwart-wit foto’s die het verhaal sieren. “Ha” zeg ik terwijl ik de foto’s bekijk. “Toen droeg je ook al een baard”. “Zeker” zegt Minne. “Die heb ik mijn hele volwassen leven al en die gaat er ook niet meer af”.
Welmoed van der Wal (2003) voetbalt bij Dames1 van WBM, wat staat voor Wardy-Burdaard-Marrum, en dat doet ze met veel plezier. Met een aantal van haar teamgenootjes van dezelfde leeftijd vormt ze ook een hechte vriendinnengroep. “Tot en met het seizoen 2023-2024 bestond WBM uit twee teams; een eerste en een tweede. Het eerste team werd dat seizoen kampioen waarna veel speelsters zowel uit het eerste als tweede team zijn gestopt of overgestapt naar het vrijdagavondzevental. Daardoor bleven er te weinig speelsters over om nog twee volledige teams te vormen. We hebben toen besloten om samen één team te maken; het huidige eerste”. Onder leiding van trainer Sije van der Meulen en leider Eric Wagemakers wordt aan de nieuwe samenstelling vorm gegeven. “Ik vind het er een stuk professioneler aan toe gaan” zegt Welmoed “nu we met Herman Valk parcourstraining volgen. Pittig: maar wel heel zinvol en leuk om te doen. Wat ook zo bijzonder is; elke wedstrijd of dat nu uit of thuis is; de mannen staan er”.
“Het is niet zomaar vrijblijvend om in het eerste te voetballen. We trainen elke maandag- en woensdagavond zo’n anderhalf uur. De dameswedstrijden worden meestal aan het begin van de zaterdagmiddag gepland. Laatst stond een uitwedstrijd al om 09:30 uur op het programma. Zo vroeg hoeft wat mij betreft nu ook weer niet” lacht Welmoed.
Ooit begonnen bij de jongens in de F-jes waar Welmoed zoals ze het zelf zegt “op keep werd gedrukt”, speelt ze het liefst als voorstopper zodat ze vanuit het midden mee kan doen met het spel voorin.
Welmoed v/d Wal
De competitie is halverwege september begonnen en loopt door tot volgend jaar mei. “Dames-1 heeft op papier zeventien speelsters maar op een wedstrijddag hebben we vaak ‘maar’ een selectie van dertien speelsters vanwege werken in de zorg en eventuele blessures daarom krijgen we hulp van de MO17 en soms ook nog van de dames van het zevental. Het is in ieder geval niet altijd even eenvoudig om een compleet team op de been te krijgen” licht Welmoed toe.
“Jullie resultaten in de vijfde divisie?” informeer ik “Zijn die nu een beetje okay?” “Tja” grijnst Welmoed “In het seizoen 2024-2025 hebben we door de nieuwe samenstelling even aan elkaar moeten wennen en op elkaar ingespeeld moeten raken. Dat zag je ook terug in de resultaten; we hebben soms dik verloren maar ook een aantal wedstrijden sterk gewonnen”. Het seizoen 2024-2025 heeft WBM afgesloten met een mooie gedeelde derde plaats. “We hebben het afgelopen seizoen stabiel gespeeld. Met hetzelfde team willen we nu meer”. Onlangs heeft WBM in het kader van de week van het amateurvoetbal in een interview in de Leeuwarder Courant uitgesproken dit seizoen de ambitie te hebben om kampioen te worden in de vijfde klasse. “Daarmee hebben we de lat voor onszelf wel hoog gelegd”.
“Volgend jaar bestaat WBM 10 jaar. Tot nu toe doet ons vriendinnenteam elk jaar mee aan het OFC-toernooi in Burdaard. Misschien, heel misschien wordt het tijd om met dit ploegje eens me te doen aan de het toernooi om de Costa Brava Cup”.
“En zitten jullie na een wedstrijd dan ook gezellig met zijn allen na?” vraag ik haar. “Nou, zegt ze “We blijven de laatste tijd wel eens wat vaker hangen maar liever gaan we bij thuiswedstrijden meteen naar ons eigen dorp want dan voetballen de Heren1 vanaf 14:30 uur en die thuiswedstrijden willen we zeker niet missen. We zijn eigenlijk allemaal fanatiek supporter van het eerste!”.
Naast haar voetballerij – ze is af en toe ook scheidsrechter bij de meisjes MO13 - speelt Welmoed verdienstelijk dwarsfluit en piano. Welmoed is bezig met de tweede master van haar rechtenstudie. Daarnaast werkt ze ook nog eens drie dagen op een advocatenkantoor om zich zo de praktijk alvast eigen te maken. “Met kantoor ga ik wel eens mee naar de thuiswedstrijden van Cambuur, maar van mezelf ben ik een Heerenveen-supporter hoor”.
Klaar om de strijd aan te gaan tegen Ameland in Marrum september 2025
De week nadat wij met elkaar hebben gezeten voor haar bijdrage aan dit verhaal appt Welmoed me: “Vandaag 10-1 gewonnen. We zijn los!” Kijk; dat is nog eens een mooie opsteker voor de dames. Op naar het zo gewenste kampioenschap 2025-2026!
Zonder spelers, geen team. Zonder team geen wedstrijden, clubgevoel, resultaten én de derde helft. Dit alles kan echter niet gerealiseerd worden zonder de tomeloze inzet van de vele vrijwilligers die V.V. Wardy een warm hart toedragen - of dat nu het draaien van een bardienst is, het krijten van de lijnen of het renoveren en verduurzamen van de kantine - deze dorpsgenoten zijn onmisbaar voor de club vandaar dat het bestuur ook verzocht om een vrijwilliger in het zonnetje te zetten. Zo kwam Alie de Ruiter in beeld.
Alie de Ruiter
Die middag schuif ik aan bij Alie in Beintum. Alie (1990) is in Ferwert geboren als een na oudste uit een gezin van vijf kinderen. Ze is al jaren gelukkig met Tjipke en inmiddels mem geworden. Zoontje Douwe is met beppe Alie’s jongste broer Douwe ophalen van de zorgboerderij zodat Alie even haar handen vrij heeft. Op tafel ligt de JUBILEUM WARDIAAN die bijna gereed is voor verspreiding in de dorpen. Vele uren zijn erin gestoken om er een mooi geheel van te maken. “Zo’n zeven jaar geleden is de jubileumcommissie met het bestuur al begonnen met de voorbereidingen van het jubileumprogramma, dat in 2020 bij het 75 jarig bestaan van de club vanwege de corona pandemie helaas niet kon doorgaan. “Voordeel is wel” zegt Alie “dat het draaiboek eigenlijk gereed lag op de planken. Nu maken we er gewoon met het 80-jarig jubileum een feestje van”.
Na eerst fanatiek aan gym en turnen te hebben gedaan, is Alie toen ze 11-12 jaar oud was, gaan voetballen bij V.V. Wardy. Eerst in de D-pupillen tussen de jongens. Later toen er genoeg meisjes waren, is er een meisjesteam gevormd. “In mijn tijd waren er nog niet zo veel meisjesteams zoals nu het geval is dus daarom ben ik gestart tussen de jongens. Ik heb vooral in de voorhoede gespeeld maar later ook met regelmaat in de verdediging en als het nodig was op keep. Toen ik in de meisjes C-junioren zat, speelde ik ook regelmatig mee met de dames of met de jongens. Vanaf mijn 17e ben ik gaan meespelen bij Wardy Dames1. Na meerdere kampioenschappen werd er vanwege een paar moeilijke seizoenen omdat er niet genoeg speelsters waren, contact gezocht met buurteams en sinds 2016 is het damesteam van V.V. Wardy dan ook samen gegaan met Burdaard en Marrum en is de teamnaam veranderd in ST WBM”.
“In het seizoen van 2023-2024 is WBM VR1 kampioen van de 5e klasse geworden. Dat seizoen heb ik gekeept. We hadden het kampioenschap eigenlijk al op zak maar mochten de laatste wedstrijd van dat seizoen spelen tegen WBM VR2 dat toevallig in dezelfde competitie was ingedeeld. Voor mij een mooi moment om te stoppen met het spelen van competitiewedstrijden. Af en toe speel ik nog met de dames 18+ mee op vrijdagavond. Met een eigen huis waar nog genoeg moet gebeuren, een oude enkelblessure die soms nog wel eens opspeelt en een druk gezinsleven lukte het me niet meer om altijd aanwezig te zijn. Voetbal is een teamsport dus vind ik ook dat je er moet staan” licht Alie toe. “Achter de schermen ben ik nog wel actief betrokken bij V.V. Wardy voor de socials, website, plakken van reclameborden etc. en natuurlijk vind je me op zaterdagen nog regelmatig samen met Douwe langs de lijn bij de WBM dames. In het verleden ben ik lid geweest van de activiteitencommissie en de jeugdcommissie en ben ik trainster/leidster geweest van de F-jes en leidster van de MO15.”
Als vrijwilliger achter de pc
De jubileumcommissie heeft een aantrekkelijk en gevarieerd jaarprogramma in elkaar gezet met als afsluiting de Jubileumdag op zaterdag 1 november 2025. “Die dag gaan de competitiewedstrijden van de dames en de jeugd gewoon door. Dat zorgt voor gezelligheid op het voetbalcomplex. We richten een Wardy-museum in dat zeker de moeite waard is om te bezoeken en we spelen een vriendschappelijke interland Nederland-Duitsland waar het er zeker fanatiek aan toe zal gaan. Kortom er is van alles te doen en iedereen is welkom.”
“Maar eerst staat de sponsor- en vrijwilligersavond op het programma met gastpreker Foppe de Haan. Ik vind het mooi dat V.V. Wardy hierdoor bijdraagt aan het Foppe Fonds dat de mogelijkheid om te sporten biedt aan jongeren met een lichamelijke of verstandelijke beperking én aan jongeren die vanwege de financiële thuissituatie niet kunnen sporten.”
Alie vertelt me dat V.V. Wardy momenteel ongeveer 250 leden telt. Alle jeugdteams spelen inmiddels in de combinatie met Marrum en de dames met Burdaard en Marrum. Bij derby’s kan het er nogal eens fanatiek aan toe gaan. “Maar” zegt Alie ‘Als we zoals bij de dames sámen op het veld staan, zijn we één groep. Dat is heel mooi om te ervaren”.
Mijn oog valt op de rijkelijk gevulde prijzenkast in de woonkamer. “Zo” zeg ik tegen Alie “Allemaal van jou?” “Nee hoor” glimlacht ze “De meeste zijn van Tjipke. Hij is een fervent Banger-racer; dat is racen met een sloopauto op een speedway circuit. Dan is het wel heerlijk als je zo buitenaf woont. Hier kan hij lekker sleutelen en proefrondjes rijden.”
Wil je een keer mee trainen of vrijwilliger worden bij V.V. Wardy meld je dan aan via
In 2025 en 2026 hopen we op FOL nog meer gespreken te delen met dorpsgenoten uit Ferwert én Hegebeintum. Doe mee! Aanmelden kan via
Hartelijke groet,
Ineke