Een van de deelnemers heeft voor Ferwert Online zijn belevenissen opgeschreven….

Greppeltocht 2017

Vrijdag 20 oktober was het weer tijd voor de jaarlijkse Greppeltocht. Waarbij ik mij doorgaans in een kantoorgebouw begeef, voel ik mij één dag in het jaar een echte “Navy Seal”. Gewapend met een behendige zaklamp wanen wij ons tegen acht uur naar ons dorpscafé, waar de tocht zal starten. Even voor half negen worden wij met een plattegrond en soepstengels de nacht van Ferwert ingestuurd. De soepstengels moeten heel teruggebracht worden. Een snelle blik op de kaart leert dat we deze editie de route naar It Kleaster hebben. De hevige regenval van eerder de dag had ervoor gezorgd dat het ‘parcours’ erg sompig en glad was. Een teamgenoot draafde vol passie een inmiddels geoogst akkerland op, maar al snel gleden zijn benen weg en viel met zijn neus in de sompige zware zeeklei. De meeste greppels stonden ook vol, waardoor het verstoppen in een greppel eigenlijk niet te doen was zonder een snorkel.
De spotters van dit jaar hadden goed geïnvesteerd in hun materiaal. Waar voorheen de meeste spotters ‘slechts’ de beschikking hadden over een zaklamp, hadden sommige spotters lichtbronnen, die niet onder deden voor een vuurtorenlicht. Met regelmaat schenen er lichtbundels over het vrije veld rondom het It Kleaster. Het onder-de-radar blijven werd daardoor erg lastig. Wat ook niet meehielp, was dat veel sloten al waren gehekkeld en al veel mais van het land was geoogst. Nauwelijks riet dus om je in te verstoppen, maar wel voldoende brandnetels in de berm voor mijn kantoorhanden….. We liepen dan ook snel voor de eerste keer tegen de lamp. Kan gebeuren, dus vol goede moed verder. Het ontbrak ons echter aan voldoende Stealth-eigenschappen, want bij It Kleaster werden we opnieuw gespot. De terugreis richting Ferwert, werd dan ook dwars door de landerijen (safety-first) gelopen. Enkele sloten konden ons niet stoppen. Voor de eerste sloot ijsbeerden we nog wat heen en neer:, “sille we dit wol dwaan”,”Hoe djip soe it hjir wêze?”. De foto-opdracht bezorgde ons nog wel de nodige kopzorgen, maar uiteindelijk wisten we daar drie van de vier te traceren. In het dorp namen we de sluiproutes. Enkele hekwerken bleken achteraf tot wat hoger dan gedacht, maar uiteindelijk wurmden we ons er toch overheen. Met uiteindelijk een serie letters, na vier keer gespot te zijn, de handen jeukend van de brandnetels en kleren ruikend en dampend naar slootwater kwamen we moe maar voldaan terug in het café. Na even puzzelen konden we het codewoord “Verstappen” doorgeven aan de organisatie en sterkten we aan met een portie bitterballen en een alcoholische versnapering. Uiteindelijk leverde het ook nog een prima plek op in de eindrangschikking. Tevreden kunnen we terugkijken op deze avond met dank aan de organisatie. We hebben weer een jaartje de tijd om te werken aan onze Stealth-eigenschappen.

Een Navy-Seal

{loadposition sharethis}