Verslag greppeltocht door Anna-Lynn

En dan is het vrijdag 16 oktober 2015. Het is grijs en regenachtig. De koude temperaturen van eerder deze week zijn weer iets opgelopen. Gelukkig maar, want het is vandaag eindelijk weer zover, de jaarlijks greppeltocht!

Gekleed in donkere kleding, voorzien van een warme muts en handschoenen en uitgerust met een bescheiden zaklamp was ons team klaar om van start te gaan. Een team met drie ‘greppel-debutanten’, die niet precies wisten wat ze konden verwachten. Maar op basis van de enthousiaste verhalen van de afgelopen jaren, waren ze er zeker van dat het een goede keuze was om mee te doen.

Als laatste team gingen we vol goede moed, maar zonder duidelijk strijdplan van start. Eenmaal in bezit van de kaart kwam het fanatisme langzaam boven. Een ieder had zijn of haar eigen rol in de groep. De een bepaalde de route, de ander zocht de potjes, weer een ander verzamelde de nummertjes en de rest was verantwoordelijk voor het spotten van de spotters.
Het motto was om niet gespot te worden, dat levert immers vijf strafminuten op. Dat maak je door te gaan hardlopen niet zomaar goed, dus enige voorzichtigheid was wel geboden. Wanneer een van de groepsleden dan ook riep: ‘spotter’, doken wij als getrainde soldaten plat op de buik in de bosjes en/of landerijen. Vanaf de Stelling, waar ons levende dier klaar zat voor een foto, zijn we via de vis-steiger, door het land naar de benzinepomp gegaan. Daar aangekomen hebben we een chauffeur van een bestelbus de stuipen op het lijf gejaagd. Verdacht op een spotter doken we met z’n allen in de bosjes, toen we deze bestelbus aan zagen komen. Het bleek om een onbekende (en onwetende) buitenstaander te gaan. Voor ons geen tijd te verliezen, dus door! Je raadt het al, deze man schrikt zich rot als op het moment van tanken opeens vijf personen in zwart gekleed op hem af rennen. Gelukkig voor hem liepen we hem snel voorbij, op weg naar de speeltuin. So far so good!

De Cammingastrjitte levert dan toch de eerste tegenslag op. De spotters rijden af en aan. Net op het moment dat wij denken dat de kust veilig is, en onze route voortzetten, worden we gespot door een auto vanaf de Ljouwerterdyk. Zaak om nóg scherper te zijn op alle verdachte fietsers, wandelaars en auto’s. Maar hoe kun je scherper zijn op spotters, als je ze zelfs niet eens kúnt zien. Op de Reinderslaan liepen we in de handen van de (zonder licht) fietsende spotters. Helaas, dat was al de tweede keer. Dan toch maar buiten de gebaande paden de route voortzetten om te voorkomen dat we vaker zullen worden gespot. Via diverse slootjes, greppels en zelfs het kanaal kwamen we uiteindelijk langs de diverse potjes met nummertjes. De eerste sloot is altijd even slikken, maar daarna verleggen we onze grenzen keer op keer. Geen sloot voor ons te breed of te diep!

Langzamerhand verzamelden we steeds meer nummertjes. Het einde kwam in zicht, maar daarmee ook weer de bewoonde wereld. Want via de Ljouwerterdyk moesten er nog potjes worden gevonden op de spoorbaan, het bos en op het voetbalveldje in het dorp. Ondanks de langzaam opkomende vermoeidheid, en de koude en natte benen konden we met de nodige scherpte voorkomen dat we nog een keer gepakt werden.

Uiteindelijk bereikten we me een voltallig team, alle nummertjes en de nodige foto’s het eindpunt van deze greppeltocht. Onder het genot van een hapje en een drankje konden we niets anders dan concluderen dat het wederom een geslaagde editie is geweest. PAFH bedankt voor de organisatie. We zijn er weer bij volgend jaar!

Jeffrey, Thomas, Pieter Minne, Ytsje en Anna-Lynn

(Anna-Lynn bedankt voor dit verslag!)

{loadposition sharethis}